ΑΝ
"αν υπάρχει ο εντός θεός
κάποιος άλλος πρέπει να ξυπνήσει τον ύπνο που διαρκεί
με χίλιους τρόπους να πεθάνει
αρκεί ένας τους ν` αναστηθεί
σίγουρος κόσμος"
Ο κλειστός ενοικιαστής της βεράντας
Βγαίνω σε επιφάνεια εργασίας
κι είμαι ο πεπεισμένος απ΄τα μεσάνυχτα
τότε λέω καθαρά πως σε στοιχείωσαν
κάτι Ελύτηδες κάτι Καρούζοι
γι΄αυτό και γόνος μες στο δυόσμο
κι ούτε κι ο κόσμος μόνος
δεν κρυώνει κι αν
ξέρει η φλαμουριά πως έχει
ιδιωτική αυλή
κι ο άνθρωπος τον γκρεμισμένο του περίβολο
για το καινούργιο
Κήπε καμιάς εποχής
μη σχολάς κήπε
το στοίχημα για μας ήταν ο ελεύθερος στόχος
κι είναι
ένα πλήρες ωράριο
λέξεων Κυριακής
Menschen bei Nacht
Die Nächte sind nicht für die Menge gemacht.
Von deinem Nachbar trennt dich die Nacht,
und du sollst ihn nicht suchen trotzdem.
Und machst du nachts deine Stube licht,
um Menschen zu schauen ins Angesicht,
so musst du bedenken: wem.
Die Menschen sind furchtbar vom Licht entstellt,
das von ihren Gesichtern träuft,
und haben sie nachts sich zusammengesellt,
so schaust du eine wankende Welt
durcheinandergehäuft.
Auf ihren Stirnen hat gelber Schein
alle Gedanken verdrängt,
in ihren Blicken flackert der Wein,
an ihren Händen hängt
die schwere Gebärde, mit der sie sich
bei ihren Gesprächen verstehn;
und dabei sagen sie: Ich und Ich
und meinen: Irgendwen.
Rainer Μaria Rilke
απόψε
Σπαράζει πέλαγο η αγάπη μου
θαρρείς και τρέμουνε αγκαλιασμένα δυο νησιά
πετάνε τα βουνά τους στους αφρούς
ως τις ακτές τις ανθοδέσμες των βοτάνων
κι είναι φερούλης ο βοριάς στο πώς
πετάγομαι απ’ το ’να χέρι σου στο άλλο
χείλι αναμμένο φρέσκο
μη μείνει πνεύμα αξόρκιστο
κι εγώ φωνή κλεισμένη μες στο σπίτι
κλαίω γελάω ή τραγωδώ δεν ξέρω
δίχως εσένα δε μου φτάνει δεν μπορώ
που απ’ όλα τα μικρόφωνά σου απόψε ανοιχτό
μονάχα το φεγγάρι
"ψυχή κουπί"
Ψυχή κουπί
κι όπου να λάμνω θάλασσα κι εσύ
και ο καιρός που δίχως πόρτα άνοιγμα
υπομονεύει
όσο το πόμολο βλαστός να ωριμάσει ξύλο
εκεί που τα μαλλιά σου έκρυψαν τον ήλιο
σκοτάδι καίγεται
κι εδώ η χούφτα του κεριού
ταΐζει πορτοκάλια τον απέναντι τοίχο
κάτι έχει αυτός
χλωμός από μιαν Τρίτη τα μεσάνυχτα
έχει βγάλει χέρια
και διαγράφει κρίκους στο ταβάνι να πιαστεί
τον είχα ξεχάσει που ακουμπούσα πλάτη
πληρώνοντας τη μοναξιά με εξατμιζόμενα νομίσματα
τόσο με φύτρωνε η ανάγκη σου
με γυρόφερνε μια μέλισσα
μοσχομύριζα αγάπη
την άφησα ανενόχλητη
δείπνο βουητό να κάνει στη νύχτα μου
δε θα χαθεί η πόλη μου αν σε θυμάται
© Σωκράτης Ξένος
Λέξη
Βρήκες σκοινί να δέσεις την αρμάδα
στο κόμπο του σπαρτάρησες μικρός
ποιος σε στοιχειώνει άραγε νεκρός
λέξη των ημερών η αποφράδα
άρρητη κλίση των παθών θηλιά
χορεύει στο κενό ο πολυέλαιος
ποιος χορηγός επένδυσε στο έλεος
λέξη ενδημείς σ' αδέσποτα σκυλιά
Τι γύρευες να βρεις στο κομοδέσιο
το πέταξες στα μαύρα τα νερά
και ποια μουλάτα να σε κλαίει γοερά
λέξη των ναυαγών το σιτηρέσιο
χάος αλφάδι και της μοίρας τιμονιά
βοστρύχων έλικες χυτοί στο νεκραλώνι
ποιος τώρα ασκεί τα χρέη του τελώνη
λέξη ενεδρεύεις στου λύκου τη μονιά
το χρόνο τον μετράς με τα τσιγάρα
λέξη του μελλοθάνατου κατάρα
*πρώτη δημοσίευση "ποιείν" 3.01.2008
εικοσιτετράωρο φως
Χαμογελούσαν οι ώμοι σου κι αστράφτανε
περπατητό κατακαλόκαιρο ποτάμι
για τι `ναι ο έρωτας μικρό μου
παρά ουρά ημερονύκτιου άστρου
που σ` ακουμπάει σε ρυθμό αναβοσβήματος
ενοχλώντας σε θαυμάσια
κι έτσι λέω πια να σε μοιραίνομαι
να τα `χεις κάμει πλακάκια με εικοσιτετράωρο φως
και αμετάβλητος στο μακριά να καίγομαι στα δίκαιά μου
μεγάφωνος ν` αναχωρώ από τούτο το λιμάνι
μια με κουπιά μια με άγρια φτερά
στη σταύρωση ψηλά κι η έγνοια με το κιάλι
κι αν βάρος αθεμελίωτο ο ουρανός
να στηριχτεί γειώνεται στου δωματίου σου το σώμα
πήδα
πήδα ξυπόλητη απ` το παράθυρο σε μένα...
© Σωκράτης Ξένος
της ερήμου τα πουλιά
Υπαγόρευσέ μου ξανά βλέμμα βαθύ
το σχήμα της θεάς
κι ύστερα τρέξε στης άμμου την πηγή
και ρώτα τα πουλιά
-αυτά ξέρουν του ήλιου τα νερά πώς ν` ακουμπάνε -
τι κλίση να `χουν οι ραμφιές
και των χεριών τα πάρορμα ταξίδια
με ποιαν αφή τ` όνειρο να δειπνήσω...
Κοράλλι
Κοράλλι κομπολόι
υποκόκκινα παίζω το ελάχιστο παίγνιο
μιαν απτή περίληψη υφάλου
καταντικρύ κι η θάλασσα
ώριμη απόψε η θάλασσα
να πέφτει από κύματα κλαδιά
δίχως καρπούς και δίχως έλεος
και γύρω μακριά στο λαιμό σου
η άλλη περιδέραια σύναξη
των αισθημάτων
Θυμάσαι αυτό το πρόσωπο
Θυμάσαι αυτό το πρόσωπο που τον ρωτούσανε που πας; Κι εκείνος έλεγε: Στο κέντρο πάω των γεγονότων. Ίσως τον έλεγαν κι Αλέξανδρο κι έσκισε το πανί του σινεμά να κατεβεί στις πόλεις. Αργά μαθαίνεις πως το κέντρο των γεγονότων είναι κύκλος που έχει το κέντρο του μες στην καρδιά σου κι η περιφέρειά του πουθενά. Γιατί ο συναισθηματικός άξονας του κόσμου είναι εκεί που βρίσκεσαι όχι εκεί που σε καλούνε θεατή, εσένα με το λίγο χρόνο και επιλογές ευάριθμες...Βράζει αργά η ανάσα του παιδιού που του φυλάς τον ύπνο σαν αρχαίο θηλαστικό. Το λευκό χαρτί τα μαύρα πλήκτρα φωτισμένα κιόλας μπρος στα μάτια σου. Πάμε λοιπόν κι απόψε: Η μέρα σήμερα είχε δυο στιγμές. Μικρή η μέρα. Τη μια από τις δυο στιγμές ακόμη αντηχεί μια συστροφή ένα γέλιο σου πρωινό. Την άλλη κλείνει μια ματιά από ψηλά στην πόλη. Ο χρόνος που μετράμε είναι μόλις των τεσσάρων ημερών. Αύριο πέντε. Οι ώρες που δεν είμαστε μαζί όσο μεγάλες φαίνονταν στο διάβα τους τόσο σβήνονται τώρα συρρικνώνοντας τις μέρες. Μικρές οι μέρες και κουράστηκα. Θέλω τον ύπνο όπως βουτάς στη θάλασσα. Δίπλα μου το παιδί ανασαίνει ένα βόμβο σφαίρας γήινης συνομιλώντας με αστερισμούς ακρότατους. Κοιμήσου γιε μου έχεις ένα πρόσωπο. Θα σ' αγαπήσουν αύριο θα σε πονέσουν και θα ζεις...Κανένας δεν θ αλλάξει αυτό που σου αναλογεί απ' τον κόσμο...Ο χλιαρός σου ύπνος σχεδόν όπως σε φυλάω σκοπιά απόψε είναι για μένα κέντρο γεγονότων.
"Μικροκείμενα" Γιώργος Μίχος
Θράκη
Νεαρή γυναίκα από τη Θράκη φέρει το κεφάλι του Ορφέα( Gustave Moreau -1865 )
*
παγκόσμια κοιλάδα
"...χείλι ανισόρροπο
ξέφτι σχοινί στην πιο επίσημη ακροβασία
μετρώ τα σταθμά που με κατάφεραν
σπάσιμο βάρος...
...σε ποια διεύθυνση ουρανού
να στείλω των βροχών τις μουσικές
και των μικρών ωρών τον ξένο
Δύση δύση όπου κι αν δεις "
ΣΗΜΥΔΕΣ
αφιερωμένηστονξένοημουσικήγραμμένηπρινλίγαχρόνιαγιαέναντοκυμαντέργιατηνπαγκόσμιακοιλάδατηςΘράκης
ποιος
" Ποιος χώμα χώμα που πατά
δεν αναστέναξε ένα υψηλό κόστος βάθους "
Κάποτε αϊτός
ραμφίζω λίγον ήλιο
περνάω στα φτερά τη μάταιη στίλβη
στο δόξα μητρί η μελανιά
στο αριστερό πλευρό το σκοτωμένο ταξίδι
διασκευή μου ελπίδα άδειο φουστάνι
με φυσάς επίκαιρες πτυχές
και εγκαύματα Σαββάτου…
© Σωκράτης Ξένος
"είσαι"
Είσαι στη λειτουργία της ζωής μου
λιανό κεράκι πλάι με κοιτάς
κι όλο υψώνεις τα θέλω στο Θεό
μα δε μιλάω σε ώρες μετάγγισης
δεν ξέρω ποιο σώμα
αφού η αγάπη δεν είναι για αποταμίευση
είμαι ανοιχτά και τις Κυριακές
© Σωκράτης Ξένος
"σε φίλο ποιητή"
Βλέμμα ευθύ χαμηλωμένο
με την ομολογία μαλωμένο
που στην ουσία καταλήγει
είναι πολλοί οι λίγοι
που αγρυπνούν σε τούτο το ξενύχτι
μείνε κοντά και φως αριστερά
να ανασύρουμε απ΄το βυθό λίγη χαρά
έι οπ εσύ σύνθημα απλό
και γω κουπί διπλό
μη χαλαρώσει αποτυχία το δίχτυ
λυμένο βλέμμα
Σύννεφα μακριά ως την αρχή
απάρτιζαν την περισυλλογή μου
κι ύστερα οι πρώτες σταγόνες
σημαντικά ειδοποιητήρια των καταιγίδων
κι ο νους που αγριεύει καταπάνω μας
μα ποια σχεδία
επέστρεψε στο δάσος της αρτιμελής
εικόνες μονάχες μοναχές
καλόγερος καλός με δίχως όρθρο
κι εσύ η αστροφερτή
πίσω απ’ την πεντελική ουρανότητα
διατάσσοντας μες στο κενό
πόσο αγαπούν οι άνθρωποι
μετά το θάνατο να δεις τι θάνατο έχει
που με ξεγέλασες με μιαν αθανασία
και το σπασμένο το φτερό μου
εμπράγματο δικαίωμα εδώ
να μη μ’ αφήνει να σε λέω λιγότερο από άγγελο
μες στα ευτυχεία
τα ατομικά τα κολαστήρια
παθαίνοντας το λυμένο κουπί και το βλέμμα
σε ψάχνω
Κοίτα μη δεν υπάρχεις
Ευλογία
Αν δε γυαλίζεις
μπορεί να αυτοβρίσκεσαι στις σκοτεινές στιγμές σου
-κι ύστερα αναγνώσιμος κι από άλλους-
ν΄ αυξάνεις διάμετρο μέσα στην τέλεια αφέλεια
τη βεβαιότητα του τίποτα
αρχή εκ του μηδενός συν κάτι αναγκαία
και θεμέλια ευτυχία γραπτού να μην υπάρχει
είναι η ισορροπία της μοναξιάς σε μορφή σκόνης κόσμου
αχ, η γαληνότατη τρικυμία και συ
έρμαιο πανί Ιμαλαΐων σε ανύπαρκτους θεούς
ας μην παραεξηγήσουμε την άφατη λειτουργία
φτάνοντας στην απελπισία εισπνέεις ύψος
αίτια κι αιτιατά κι όλα σου τα πλάσματα
αφομοιωμένα γραμμικά ηλεκτρικών σπινθήρων
γράφοντας γλώσσα
πρόσχημα
μιας πιθανής συγκατάβασης
μα ο λόγος, συναφής του σκοπού δε φτάνει στόχο
όσο πλησιάζεις απομακρύνεσαι
κι όσο τρέχεις τόσο ακίνητος
όπως στους διωγμούς των ονείρων
με τα κομμένα γόνατα
δεν υφίσταται σχάση, δεν υπάρχει νομολόγιο
τσεκούρι που λυπάσαι πλήθος ωραίων δέντρων
κι εκείνα γειωμένα σε επίτευξη καρπού
να μην έχουν ιδέα από τέτοιες αυταπάτες
Μα αν υποψιάζονταν από σύσσωμες αντιστάσεις
δε θα ’μενε ξυλοκόπος όρθιος
© Σωκράτης Ξένος
Το άλφα πράο
(Το πιάνο μου το λένε γραφομηχανή. Ν.Καρούζος)
Το άλφα πράο με τα μεγάλα μάτια της αγελάδας του κόσμου που το γέννησε. Από αρχή αστέρι κι αριθμό. Ομορφιά δεν υπήρξε πριν από τη λέξη της. Ούτε αδελφός απόκρυψη κι αλάτι. Περιφέρονταν τα πράγματα λυτά που από το σκαλάκι της γλώσσας είναι αδύνατον να φανταστείς το πριν. Κάπως ν' αρχίσει κανείς σαν το πρωτάκι που γυρίζει πρώτο μεσημέρι σπίτι του κι έχει ένα άλφα μόνο περιουσία. Άλφα ανάγνωση κι από αγάπη. Από αγάπη μόνο. Από αγάπη.
από τα "Μικροκείμενα"
Γιώργος Μίχος
Αΐραμ
Δε χρειάζομαι το βοριά να κρυώνω Αΐραμ
δε χρειάζομαι κανένα βοριά
απ’ τη μεριά που θυμάμαι συνήθισα
να ’χει θέα νησιού και να φυσάει
γυμνός να τρέχω να κατρακυλώ
να βρω τη θάλασσα
πάνω από εμπόδιους αθάνατους
και τα καημένα τους αγκάθια
τέτοιο είναι το ρούχο που φορώ, Αΐραμ
και τ’ άλλο τ’ αριστερό μου το πλευρό
σου το φυλάω άθικτο
για να το φάει το φως της έκπληξης
© Σωκράτης Ξένος
Κορίτσι μου αγάπη
"κανείς δεν ξέρει πότε κοιμούνται οι Θεοί
για να τους κλέψει θαύματα
κι αύριο πάλι -στο κλαίω να το ξέρεις-
μπορεί και να `ναι ημερομηνία ανήμπορα αηδόνια"
Σ΄ είδα κατά καιρούς στην εθνική των αισθημάτων
Κι άλλες πλευρές σου ηπείρους πέντε
Δέντρο ξεμαλλιασμένο απ` τις ταχύτητες και τις βρισιές
Κι όταν ενύχτωνες κάτω απ` τις λάμπες των φθορών
Άλλον πλανήτη έτρεχα φως
Κι όπου έτρεμες
Χούφτες διπλό νερό μη μαραθούν οι κήποι
Η Μεγαλειότης σου
Κυβέρνα με υπάκουο ναι
Και στα ολόσωμα όχι ακυβέρνητο
Μη με γυρέψουν πες τα χρόνια ελλιπή
Μήτε τα χιόνια όνειρα
Που προσπαθώ να σχολιάσω τη μυρτιά
Κι όλο σκοντάφτω μες στ΄ αρώματα
Αντίπαλους σχετίζομαι στίχους και τραύματα
Πικρό τ` αηδόνι δεν έχει πού την φωνήν κλίναι
Μα αυτά εσύ μην τα χρεώσεις για πληγές
Απ` τη μεριά των ανθρώπων
Τι φταιν κι εκείνοι…
“μινόρε χρυσάνθεμα”
"Εδώ τα καλά νερά
κι εκεί
οι βωμοί οφθαλμοί που ανθρωποστάλαζαν"
χιτώνας φθινοπώρου εν πλω
από τις επιθέσεις του καιρού δε γλίτωσα
και τα γαλάζια μου υψώματα
κι η άμμος αντιστάσεις μου
ακτές μου πίσω
κι όταν περνάει το καράβι σου
ανοιχτά από το γέλιο των τρελών
φωνάζοντας τσάκισμα ναυαγός αλιεύομαι
τμήμα διάτασης στο τιρκουάζ σκουλαρίκι σου μάγισσα
δίχως το θέλω λυγούν τα γόνατα των φράσεων
και με ρίχνουν κάτω
φορτίο στην πιο ακμή του
κι ένα χερούλι να πιαστώ άρση δεν έχω
εσένα
που μαδώντας διάθεση εποχής
υλοποιείσαι αγέρας από παντού καταφτάνεις
πνέοντας μινόρε χρυσάνθεμα